ŚNIEżna kontemplacja

zdjęcie: www.wrzuta.pl
"ŚNIEG"
Pierwszy płatek śniegu
opuszcza się z nieba
Odkrywca nowego kontynentu
Delikatnie dotyka ziemi
Puszy się na niej
Znika
Miliony schodzą na Ziemię
Nigdy dwa razy ten sam
Trwają póki bóg ich Mróz
Świątynie nad nimi ma
Pewnego dnia
Promień kładzie
Kres Cywilizacji
Gwiazdy odchodzą Brunatną kałużą
Bezsilne leżą na Ziemi
Wypatrując dnia
Bo kiedy znów nadejdzie
Ciepły promień
Uniesie je tam
W górę Do chmur
Izabela S.

Jestem

Jestem wszystkim i nikim
Jak spadochrony dmuchawca
Rozwiewane na wietrze
Ale jestem
Jednym z miliardów nasienia
Spokojem mamy
Hukiem wojny
Zabobonem
Smutkiem i radością
Jestem łonem
Jestem powietrzem
Nie ma mnie
a jestem

Dziś: I.S.

Atomy międzyplanetrane. Poezja.

Atomy międzyplanetrane

Raz peryhelium raz aphelium

apogeozy mego serca

gdy w zbliżeniu skrzydła swe

pokornie składam

Siła nieznana wypycha mnie

oddala i zdradza

kiedy piękno juz gładzę

ciałem nagim oblężona

wtedy znów zbliżam się

wstydem poniżona

rytm gwiazdozbiorów

bicie serca

z prochu powstałeś

i proch cię uśmierca

I.S. dziś